อยู่ๆก็รู้สึกกลัวขึ้นจับจิต

อยู่ๆ คิดถึงชีวิตที่ผ่าน

สุข ทุกข์ หนาว ร้อน

อาการยังกรุ่นว่าเพิ่งจะผ่านนาที

อยู่ๆ ก็คิดถึงระยะห่าง

จากบ้าน จากมาตั้งนานหลายปี

ผจญภัยในเมืองใหญ่เมืองนี้

ไม่มีแม่พ่อคอยเคียงปรึกษา

ลูกยังแกร่งไม่ท้อ ไม่ถอย

ใจยัง คิดถึงรอยทางกลับบ้าน

จะขอทำตามที่ใฝ่ที่ฝัน

ให้มันเป็นจริงให้ได้ก่อน

แล้วจะยอมกลับคืนบ้านเรา

กราบเท้าแทนพระคุณ...